[VC] Oh! my story!! ver. ดีลีท

posted on 21 Sep 2012 23:36 by barasureo directory Cartoon

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ...

....

..

 

.

มาส่งอีเว้นเเรกค่าาาา^^,,,
 
Oh! my story!! [OMS]
 
ขอประเดิมด้วยเรือ่งของดีลีทเเล้วกันนะคะ^^,,,,
ความจริง...เเปะเรือ่งดีลีทไว้ในเฟสเเล้ว
 
ไหนๆก็เว้นประวัติ
เอามาเเปะส่งเลยเเล้วกัน!!(อ้าว นิสัย...)
 
 
ไม่มีเวลาวาดค่ะ...ขอฟิคนะคะ^ ^,,,
คนอื่น..ว่ากันอีกที...//เหม่อ...
 
 
 
...
 
 
..
 
 
.
 
 
.
.
 
รัตติกาลอันยาวนาน
 

 

 

เลือด.....ครั้งแรกที่เห็นคือหยาดน้ำสีแดงสวยชวนหลงใหล

 

เลือด.....ครั้งที่สองที่ได้สัมผัสคือกลิ่นหอมยั่วยวนชวนลิ้มรส

 

เลือด.....ครั้งที่สามที่ไหลผ่านคอคือยาพิษทิ่มแทงจนแทบคลั่ง

 

 

....

 

..

ของ เหลวสีแดงสดถูกเขย่าไปมาอยู่ในแก้วทรงสูง หากมองผ่านๆคงเหมือนไวน์ชั้นเลิศ แต่เจ้าของที่มองกับไม่มีความอยากกินเลยซักนิด....แต่ก็ต้องแพ้ความหิวของ ตัวเองอยู่ดี

 

ความปรารถณาในรสเลือด....ไม่มีแวมไพร์ตนใดข้ามพ้นมันไปได้....

 

แม้รสชาติที่ไหลลงคอจะแสนฝืดเคืองซักเท่าไรก็ตาม....

 

ร่างกายก็ยังเรียกร้อง

 

สมองก็ยังสั่งการ

 

เพื่อนำของเหลวสีชาตเติมเต็มเข้าสู่ร่างกายตัวเอง

 

 

 

 

บางที....อาจไม่ใช่แค่รสชาติอาหาร....แม้แต่รสของเลือดสดๆเค้าคงสัมผัสไม่ได้แล้วกระมัง....

 

 

“ดีลีท? วันนี้ไม่หิวเหรอครับ”

เสียงของเพื่อนสนิทที่ควบตำแหน่งคนรับใช้ดึงให้สติกลับเข้าร่าง กระดกของเหลวที่เอาแต่นั่งจ้องหมดแก้วในคราเดียว

“เอาอีก.....หิว”

ดวงตาสีแดงจับจ้องสายธารสีเดียวกับที่ถูกรินลงแก้วช้าๆ

 

ใช่แล้ว...เพราะใช้พลังงานมาก....ก็เลยหิว....

 

เพราะหิว....เลยต้องกินเติมพลัง....

 

 

 

ทั้งหมดก็เพื่อให้ชีวิตอยู่รอด เพื่อจะล้างแค้นให้สำเร็จ!

 

 

“อยากถามมานานแล้ว ดีลีทกินเลือดได้ด้วยตัวเองแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกันครับ”

 

เป็นคำถามที่ถ้าถูกถามเมื่อก่อนเค้าคงชะงัก แต่ตอนนี้รู้สึกเป็นเรื่องธรรมดาจนไม่คิดจะใส่ใจ

 

“....นั่นสิ นั้นแต่เมื่อไรกันนะ...”

 

ตอบ ก็เหมือนไม่ตอบ  แถมยิ้มปิดประโยคเป็นเหมือนการบอกอ้อมๆว่าไม่ต้องการฟังคำถามอะไรอีก ทำให้แบ็คสเปซได้แต่ถอนหายใจ ซึ่งตอนนี้ดีลีทก็ไม่มีอารมณืที่จะสนใจคนที่ยืนอยู่ข้างๆเช่นกัน

 

ดวงตาสีแดงเลือดยังคงเหม่อมองเลือดในแก้วใส....

 

เหม่อมอง........เหมือนจะตกลงไปในวงวนเมื่อครั้งอดีตอันแสนไกล....

 

...เพียงลำพัง....

 

 

...

 

 

..

..เพล้ง!!!..

 

“แค่กๆๆๆ!!”

เสียงไอค่อกแค่กอย่างรุนแรง พร้อมเสียงแก้วอะไรซักอย่างแตก เรียกให้แวมไพร์เด็กหนุ่มที่เดินผ่านมาต้องรีบวิ่งเข้ามาดู

 

“ดีลีท!?! เป็นอะไรรึเปล่า!?!?”

เข้า มาประคองแวมไพร์ที่ตัวพอๆกันให้ลุกขึ้นนั่งบนโซฟาอย่างดี สายตาก็เหลือบไปเห็นที่มาของเสียงแก้ว....อดีตขวดบรรจุอำพันสีแดงสดที่ตอน นี้แตกกระจาย กลิ่นเลือดคาวคลุงจนต้องกลืนน้ำลาย

 

“หิวเหรอ? ทำไมไม่เรียกฉันล่ะ.....นี่ครั้งที่เท่าไรแล้ว อยากให้ฉันตกงานรึไง!”

กดเสียงตำเป็นเชิงตำหนิ...แม้คนตรงหน้าจะเป็นคนของตระกูลหลักก็เถอะ แต่ยังไงก็โตด้วยกันมา จะไม่ให้เป็นห่วงได้ยังไง!

ดูเหมือนเสียงเชิงตำหนิจะได้ผล ร่างที่เล็กกว่าเล็กน้อยส่ายหัวจนผมสีน้ำเงินเข้มยุ่งไปหมด

 

“ฉัน....กินเลือดเองไม่ได้....จริงๆเหรอ.....”

แบ๊ค สเปซมองเพื่อนตัวเองแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ชนหน้าผากตัวเองกับหน้าผากอีกคนแรงๆ...เอาให้มึนกันไปข้าง...ให้ผล ความเจ็บทำให้ดีลีทตวัดตาสีเลือดมองค้อน

 

“อย่าคิดมากน่า คุณหมอก็บอกแล้วไง ก็แค่แพ้เลือด เดี๋ยวก็หายน่า ตอนนี้ก็กินเลือดฉันไปก่อนนั่นแหละ หิวแล้วล่ะสิ มากินอาหารกันเถอะ”

ไม่ว่าเปล่าปลดกระดุมเสื้อตัวเอง เผยให้เห็นคอขาวซีด มือดึงโน้มให้คนชอบคิดมากตรงหน้าเข้ามาใกล้คอตัวเอง

 

“แต่.....ถ้า.....ไม่หาย.....................”

เสียงกระท่อนกระแท่นขาดห้วง....ไม่อยากกินเลือดแบบนี้....ไม่อยากฝังคมเขี้ยวลงบนร่างกายของพวกเดียวกัน....

แต่ถึงอย่านั้นก็ไม่อาจต้านทานความกระหายหิว...เขี้ยวคมกดลงตรงซอกคอของเพื่อนรักอย่างไม่สามารถห้ามตัวเองได้

 

“ถ้าไม่หายฉันจะอยู่กับนานตลอดไป”

 

 

 

 

ท่ามกลางหยาดเลือดอุ่นที่ไหลลงคอ ประโยคนั้นของนายช่างลางเลือน...

 

หยดน้ำใสทิ้งตัวกลิ้งออกมาจากดวงตาสีเลือด นั่นคือน้ำตาของใครกัน....

 

น้ำตาที่แม้แต่นายก็ไม่เคยรับรู้....ตัวฉันเอง....ก็ไม่อยากรับรู้ถึงมันเช่นกัน....

 

 

ตลอดไป...

 

ตลอดไปมันยาวนานเพียงใดกันนะ...

 

 

 

 

แต่....มันคงไม่ยาวนานมากเท่าไรนักหรอก

 

เพราะอีกไม่กี่ร้อยปีต่อมา

 

 

 

 

 

สงครามล้างเผ่าพันธุ์ก็เริ่มขึ้น!

...

..

 

.

“ดีลีท!!!!!!”

ร่างบางสะดุ้งเฮือก! เบิกตามองจึงเห็นภาพใบหน้าเพื่อนสนิทคนนั้น...ที่ตอนนี้กลายเป็นผู้ใหญ่แล้วในระยะใกล้ แล้วก็....

“ปล่อยมือ”

ร่าง สูงกว่าปล่อยมือที่กุมข้อมือฉันออกอย่างว่าง่าย...ทำไมต้องจับจนเป็นรอยแดง เลยนะ อยู่ๆก็ทำร้ายกัน เจ้านี้บ้าไปแล้วรึไง มุ่ยหน้าใส่แบบเปิดเผย แต่กลับโดนหมอนั่นมุ่ยหน้าใส่กลับซะได้

 

“ไม่ต้องมาโทษผมเลยนะ ครับ อยู่ๆดีลีทก็เหม่อ เรียกไม่ตอบ พอเข้าไปเขย่าตัวก็ซัดมาซะเต็มแรง ถ้าผมออมแรงมากกง่านี้ผมเองที่จะเจ็บตัว...ตกลง เป็นอะไรไปครับ?”

 

ไม่ ว่าจะนานเท่าไร แบ๊คสเปซก็ยังคงขี้บ่น....ดวงตาสีแดงเหมือนกันสองคู่จับจ้องกันอยู่ซักพัก สุดท้ายคนตัวเล็กกว่าก็สะบัดหน้าหนีเป็นสัญญาณว่าจะไม่ตอบคำถามนี้ ทำเอาแบ๊คสเปซถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกรอบ

 

“ถอนหายใจ1ครั้งความสุขมันจะหายไปนะแบ๊ค”

“งั้นก็ช่วยทำตัวน่ารักๆหน่อยสิครับดีลีท”

 

สวน กลับแบบไม่ต้องคิด ทำเอาดีลีทยิ่งมุ่ยหน้า สุดท้าย เห็นว่าเถียงไปก็ไม่น่าจะชนะเลยเลิกเถียงซะเลย ความเงียบก็เริ่มโรยตัวเข้ามาอีกครั้ง...

...

.

 

“ดีลีท....การรับรสของคุณยังไม่กลับมาเหรอครับ”

สุดท้ายแบ็คก็ทนไม่ได้ต้องหาอะไรชวนคุย

“ไม่จำเป็น”

...ใช่.......การรับรู้รสไม่จำเป็นเลยแม้แต่นิด........ฉันกินเพื่ออยู่เท่านั้น....ทุกอย่างก็เพื่อการแก้แค้น!

 

“...เลิกคิดเรื่องการแก้แค้นเถอะครับ....แค่คุณมีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว...”

นั่งข้างๆอย่าถือสิทธิ ดึงให้ร่างเล็กที่จมปลักอยู่กับคำว่าล้างแค้นลงมาซบที่ไหล่ตัวเอง

“ไม่มีทาง”

 

“ผมยังมีชีวิตอยู่ตรงนี้....ไม่ต้องฝืนกินเลือดพวกนั้นแล้วล่ะครับ....”

โน้มตัวลง ดันใบหน้าให้มาอยู่ตรงต้นคอตัวเอง

..

.

ฉัน....เคยมีชีวิตอยู่ได้ด้วยเลือดของนาย....แต่ตอนนี้...

 

...ผลัก!!!!!!!!!...

 

“ดีลีท!!!!”

 

เสียงเรียกชื่อยังดังก้องในหู หลังจากผลักหมอนั่นล้มลงแล้วหมอนั่นทำอะไรต่อกันนะ?

ไม่รู้! ไม่อยากหันกลับไปมอง!!

ตอนวิ่งกลับเข้าห้องผ่านมิโดริรินที่เหมือนะจะพุดอะไรบางอย่าง อยากพูดอะไรกับฉัน?

ไม่สน! ไม่อยากรับฟัง!!

 

รสเลือดหวานหอมที่ไหลลงคอ...จะไม่มีทางกลับไปลิ้มรสอีก!

หยาดน้ำตาที่หลั่งริน...จะไม่มีวันร่วงหล่นอีกครั้ง!

 

 

กระโดดเข้านอนในโลงหรูหราของตัวเอง ขดตัวใต้ผ้าห่มไม่อยากสนใจอะไรทั้งนั้น

 

ปิดหูไม่รับฟัง ปิดความรู่สึกไม่ให้คิดถึง

 

 

 

เพราะคำถามงี่เง่าของเจ้าแบ๊ค

 

เพราะคำพูดปัญญาอ่อนของเจ้าแบ๊ค

 

เพราะเจ้าบ้านั่นแท้ๆ

 

ทำให้ดันไปคิดถึงความทรงจำแย่ๆขึ้นมาซะได้!!!

 

 

 

ความทรงจำ....เมื่อครั้งยังรับรสได้เป็นปกติ

ความทรงจำ...หลังสงครามล้างเผ่าพันธ์นั่น

ความทรงจำ...ที่ไม่มีนายอยู่ข้างกาย

 

 

 

ลำคอที่แห้งผาก

 

เลือดที่พยายามกลืนกินก็อ้วกออกมาหมด

 

ไม่มีอะไรตกถึงท้อง

 

ทรมารยิ่งกว่าตายซะอีก

 

 

“คุณหมอ...ทำยังไงดีค่ะ...ผู้ป่วยคนนี้เลือดต่ำมาก....แต่ถึงจะถ่ายเลือดให้ไม่ว่ากรุ๊ปไหนร่างกายก็ไม่รับ...อาหารก็กินไม่ได้”

ได้ยิน....เสียงของพยายามที่คอยดูแล พูดคุยกับคุณหมอผู้ใจดีที่ช่วยเหลือตัวเขาที่นอนหมดแรงใกล้ตาย....

 

มนุษย์นี่แปลกจริงๆ....

 

ทั้งๆที่ไม่รู้จัก....กลับช่วยเหลือถึงขนาดนี้....

 

 

แต่พอเถอะ......ฉันไม่ต้องการมีชีวิตอยู่อีกต่อไป.....

 

 

หมอนั้นก็ตายแล้ว แวมไพด์ที่กินเลือดเองไม่ได้ ไม่มีค่าพอที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ......

 

 

“เด็กน้อย”

เสียงอ่อนโยน....

 

“ได้ยินเสียงฉันรึเปล่า”

มืออบอุ่นที่ลูบหัวแผ่วเบา...

 

“เธอน่ะ....ทำไม่ถึงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อล่ะ”

เพราะไม่เหลืออะไรแล้ว....ไม่เหลือใครเลย.........

 

“เธอยังเด็กนัก โลกนี้มีอะไรอีกเยอะแยะเลยนะ”

มนุษย์เอ้ย....ฉันแก่กว่าพวกเจ้าซะอีก

 

“ไม่มีใครให้คิดถึงแล้วอย่างนั้นเหรอ”

ก็บอกว่าไม่เหลือใครแล้วไงเล่า!

 

“งั้น....คนที่ทำร้ายเจ้าล่ะ?”

.......หมายถึง...พวกแวมไพด์ฮันเตอร์อย่างนั้นเหรอ??....

 

“อืม....ถ้าไม่มีใครให้คิดถึง...อยู่เพื่อแก้แค้นพวกนั้นก็ได้นะ”

แก้แค้น......แวมไพด์ฮันเตอร์

 

“ถึง ไม่อยากพูดแบบนั้น....แต่ฉันหวังว่าซักวัน...เธอจะต้องหาเป้าหมายในการใช้ ชีวิตใหม่ได้แน่ๆ แต่ตอนนี้....ช่วยมีชีวิตอยู่ต่อไปเถอะนะ....”

มือนั่นลูบหัวฉันอย่างแผ่วเบาอีกครั้งก่อนจากไป....ทิ้งให้ฉันนิ่งคิดเพียงลำพัง...

 

 

ทำไมกัน....เพราะอะไร.......เจ้าพวกแวมไพร์ฮันเตอร์

 

ฉันไม่เคยทำอะไรพวกนาย...ไม่เคยทำอะไรมนุษย์

 

ทำไมต้องพรากนายไป!

 

 

จะตายไม่ได้ ใช่...แค้น...

 

ต้องแค้น....ต้องแค้นให้มากว่านี้

 

 

ฉัน....จะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป!

 

 

เลือด...อาหาร.........สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคืออะไรกันแน่?

เพื่อการมีชีวิตอยู่รอด.....ไม่จำเป็นต้องรับรู้ถึงมันหรอก

 

ถ้าการรับรู้รสเป็นปัญหาแล้วล่ะก็....ฉันก็จะลบมันออกไปซะ!

 

 

พอหิว...ร่างกายจะประท้วง...แค่ยัดๆพวกนั้นลงไป

ไม่ต้องสนว่าจะสำรอกกลับออกมาแค่ไหน...ไม่ต้องสนว่าจะอ้วกออกมาเท่าไร

 

 

แค่ให้มันไหลเข้าท้องแล้วไปเป็นพลังงานก็พอ!!!!

 

 

 

 

 

นี่แบ๊ค....

 

นาย...ถามว่าฉันกินเลือดคนอื่นได้ตั้งแต่เมื่อไรสินะ....

ไม่ได้ตั้งใจจะกวน แต่ฉันตอบไม่ได้จริงๆ....

 

ก็ตอนนี้สิ่งที่ฉันกินอยู่คือเลือดรึเปล่าฉันยังไม่รู้เลยนี่น่า....

 

ในสายตาฉันมันเป็นแค่เพียง...ของที่หล่อเลี้ยงให้ฉันมีชีวิตอยู่เท่านั้น...

 

 

 

....เพราะฉะนั้น....ขอโทษนะ...

 

เรื่องที่นายขอให้เลิกแค้นน่ะ

 

 

ตอนนี้....ไม่แค้นไม่ได้หรอก

 

เพราะไม่อย่างนั้นฉันจะไม่เหลืออะไรเลย...

 

ไม่มีอะไรเลย...ทั้งเหตุผลการมีชีวิต

 

ไม่เหลืออะไรเลย.....

 

 

 

แม้แต่นาย

..

 

.

 

.

=fin=
 
อิย๊าาาาาาาาาาาาาา มันคือการก๊อปวางอย่างมีคุณภาพ ฮาาาา
 
มุมอธิบายซักนิดนะคะ^^,,,

ดีลีทเป็น โรคเเพ้เลือด ค่ะ ตั้งเเต่เด็กๆเเล้วจะกินเลือดของมนุษย์ไม่ได้ กินเเล้วจะเเหวะออกมาหมด ต้องกินเลือดผ่านเเวมไพร์ด้วยกันเท่านั้น

ถึงจะเป็นเลือดที่รีดจากเเวมไพร์ด้วยกันเองเเล้วเอามาใส่เเก้วก้ไม่ได้ ต้องกินผ่านการกัดเท่านั้นด้วย!

ดังนั้นตอนเด็กๆทางบ้านเลยจัด เเบ๊คสเปซ มาให้เป็นคนรับใช้ส่วนตัว+เป็นเเหล่งอาหารสำหรับดีลีทไปในตัว เเต่สองคนก็เป็นเพื่อนรักสนิทกันดีนะคะ เเต่ยังไงดีลีทไม่ค่อยชอบกัดเเวมไพร์พวกด้วยกันด้วย

 

เเล้วพอหลังจากสงครามใหญ่ครั้งนั้น ดีลีทรอดตายเเต่ไม่รู้ว่าเเบ๊ครอดด้วยเหมือนกัน ก็เกิดเหตุการณ์ต่างๆ

จนในทีสุดดีลีทก็ยอมมีวิตอยู่ต่อ โดนเอาความเเค้นต่อเเวมไพร์ฉันเตอร์เป็นพยัง เเละก็ฝืนกินเลือดมหนุษย์จนได้!!!

เเต่ผลที่ได้จากการฝืนกินเลือดมนุษย์ ทำให้การรับรสทุกอย่างเสียไปหมด เเม้เเต่เลือดที่ไหลลงคอก็ไม่ได้รสเหมือนกันอาหาร=ทราย เลือดคน=น้ำโคลน

 

มีอย่างเดียวที่รับรสได้คือเลือดจากเเวมไพร์ด้วยกัน(ซึ่งได้จากการกัดเท่านั้น)

สำหรับดีลีทรสนี้จะหวานน่าหลงใหลเป็นพิเศษ

 

เเต่ด้วยสาเหตุบางประการ ดีลีทตั้งใจไว้ว่าจะไม่กินเลือดพวกเดียวกันเองเด็ดขาด!พยายามลืมรสเลือดที่เคยกินอยู่ค่ะ

ต่อให้ต้องกินเลือดที่เหมือนน้ำโคลนพวกนั้นตลอดไปก็ยอม!!!

 

ปล.เเต่การรับกลิ่นดีเยี่ยมนะคะ...กลิ่นอาหารหอม กลิ่นเลือดหอม....เเต่กินเข้าไปเเล้ว....lllllOTZปลล.โดนดีลีทเหวี่ยงเรื่อง อาหาร...ก็ขออภัยนะคะ...คนนี้เค้าไม่กินจริงๆ บอกเรือ่งนี้ก่อนประเด็นอื่นเพราะเห็นคอมมูนี้เน้นหนักเรือ่งอาหารจัง...โร ลที่ไรเจอเเต่อาหาร ไม่รู้เอาดีลีทไปคุยด้วยเรือ่งอะไรเลยค่า เเฮะๆ'''''=w=a(เเต่ถ้าได้คู่รักนิสัยนี้อาจเปลี่ยนไป!!!...เเต่ยังโสดอยู่ เลยอ่ะน้า ฮาาาา)

Comment

Comment:

Tweet

พรืดดดดดดดดดดดดด มือไปโดนปุ่มลบ ตอบเม้นหนูหายรุยยยยยยยยย;[];!?! ตอบเม้นใหม่ก็ดุ้ย...
@annariae-cheri  ขอบคุณค่า^^,,,, นั่นสิน้า...เเวมไพร์นี่ส่วนมากดราม่าจัง...
อืมมมมม ไม่รู้เหมือนกันสินะคะ= =a
ส่วนตัวเราว่ามันเเล้วเเต่คนอ่ะงิ ไม่มีเเบบไหนที่ดีกว่าหรือเเย่กว่า เเต่ล่ะคนเหตุผลมันต่างกัน ขอเเค่มีความสุขเราว่าก็โอเคที่สุดเเล้วล่ะค่ะ!!
อา...เซลี่ไม่ต้องกังวลไป!!!ยังมีพวกไม่จำเป็นต้องหาสิ่งใดมาเกาะยึดอยู่นะ!!!//ชี้เเบ๊ค
รายนี้กะจะให้ตรงข้ามกับดีลีทน่ะค่ะ เเต่ไม่รู้จะเเต่งรอดรึเปล่านะ^^,,,
พวกบริสุทธิ์เกินกว่าจะรู้สึกถึงความแค้น...//มองมิโดริริน....รายนี้จิใจบริสุทธิ์เกินไปค่ะ! เพราะเป็นซาชิกิวาราชินี่น่า!!! #เกี่ยวเหรอ??
อ่านแล้วให้อารมณ์ที่ว่า... แวมไพร์ทุกตนที่รอดมาล้วนขวนขวายหาบางสิ่งบางอย่างมายึดแทนสิ่งที่ตัวเองรักเพื่อมีชีวิตต่อไปเนอะ...//แอบดราม่า
 
แอบคิดว่าการที่เป็นแบบนี้ดีกว่าหรือแย่กว่าการที่ไม่จำเป็นต้องหาสิ่งใดมาเกาะยึดเพื่อดำเนินชีวิตต่อไปเพราะบริสุทธิ์เกินกว่าจะรู้สึกถึงความแค้นได้แบบเซลี่?
 
ชอบทำนองการแต่งมากมายค่ะ.... TvT

#1 By CheriAnra on 2012-09-22 00:11